ob(e)c(n)ości, czyli kolaże z krzeseł

Duet choreograficzny eksploruje potencjał znaczeniowy krzesła jako symbolu obecności. Performerki badają, w jaki sposób przestrzeń wyznaczana przez „drewniane przedmioty” może implikować relacje, hierarchie oraz mechanizmy władzy. Krzesło funkcjonuje tu jako aparat organizujący warunki bycia ob(e)c(n)ą.

Spektakl przyjmuje formę kolażu zdarzeń, w których siedzenie staje się gestem społecznym, rytuałem i aktem podporządkowania. Jakie reżimy obecności narzuca konkretna konfiguracja siedzących ciał? Jak ciało jest „usadzone” w szkolnej ławce a jak podczas sztuki teatralnej? Czy publiczność dyryguje przedstawieniem?

Wielofunkcyjny przedmiot codziennego użytku zostaje wystawiony na piedestał, a osoby z niego korzystające sprowadzone do roli aktorek w polu przez nie wytwarzanym. Z kosmosu krzeseł wyłaniają się kolejne światy siedzących. Zmęczone ciała odnajdują oparcie i wyzwolenie z opresji w choreografii Rosas danst Rosas Anny Teresy De Keersmaeker. Jej odtworzenie jest jednocześnie aktem manifestacji autonomicznej roli tańca w polu sztuk.

Między tancerkami zarysowuje się specyficzny rodzaj rywalizacji o obecność motywowanej strachem przed wyobcowaniem. Walka wygasa w geście ofiarowania ciała rytuałowi poświęcenia.